Back to the roots en nieuwe machines
Loop net een paar uur rond in Milaan in de Ventura Lambrate op de presentaties van Made in Arhem en Royal College of Art. Wat meteen opvalt is dat, wie je ook aanspreekt, niemand neemt met graagte het woord duurzaamheid / sustainability in de mond. Kennelijk is het begrip te zeer geconfisqueerd door de commercie. En als een ding duidelijk is op de presentaties van Made in Arnhem en RCA is dat de jonge garde zich afwendt van het consumentisme.
Het is kleinschaligheid, terug naar de oorsprong, en terug naar jezelf wat de klok slaat.
We verbouwen ons eigen eten, maken onze eigen spullen, bepalen zelf hoe we gezien willen worden en laten ons niets meer wijsmaken door de grote commerciële bedrijven. We worden daarbij geholpen door nieuwe machines; zelfbreiende windmolens, een machine die je handen bestuurt om een zelfportret te tekenen, een speelobject om samen de was te doen.
Een nieuw zelfbewustzijn en een nieuwe manier van omgaan met de wereld om ons heen: zorgvuldig, met aandacht, maar ook spelenderwijs en met elkaar. Dat bewustzijn is denk ik een heel belangrijke factor voor het vinden van ECHT duurzame oplossingen.
Kortom: Ik heb veel mooie projecten gezien, die enorme kansen bieden voor prachtige duurzame oplossingen. Ik zal het niet hardop zeggen, OK?

Community washing

Georgi Manassiev, Master student afgestudeerd aan de RCA heeft een ‘wasmachine’ voor in de publieke ruimte gemaakt. Het idee is bedoeld als alternatief voor de Londense wasserettes. Het regenwater wordt in een bak opgevangen, er wordt gebruik gemaakt van natuurvriendelijke zeep die al duizenden jaren in India wordt gebruikt. Om de was te doen moet je samen op de wip wappen, of dat door je kinderen laten doen, zo wordt spelenderwijs je kleding gereinigd. In je eentje de was doen gaat niet.

I’m special

Deze master student Jen Hui Liao geeft met zijn project aan dat we onze eigen identiteit weer moeten hervinden in plaats van ons te laten definiëren door grote commerciële bedrijven. Het apparaat maakt een foto, rekent die om naar een tekening en laat je vervolgens zelf die tekening maken. Door je manier van poseren en de kleuren die je kiest kun je het beeld dat anderen van je hebben zelf bepalen. Voorwaarde is wel dat je je bij de uitvoering van je eigen portret moet overgeven aan de machine die je handen stuurt…
Geweldig project!. Ik blijf wel zitten met een vraag: wie bepaalt nu het beeld: jijzelf of de machine?

Speel

Door Alex Hulme, master student RCA.
Ik loop hier nog maar een paar uur rond maar wat meteen opvalt is dat in veel presentaties een element van spelen zit. Spelen met echte dingen, fysiek ervaarbaar en eenvoudig down to earth. Zoals kinderen spelen met spullen die toevallig op zolder liggen. Een stoel en plastic campingbordjes worden een auto, waarmee je de geweldigste avonturen beleeft. Kennelijk hebben we voor dat soort spel anno nu ontwerpers nodig. Hier een serie prachtige kommetjes die gestemd is, zodat we na de maaltijd gezellig samen muziek kunnen maken. Niet te hard slaan of houten bestek gebruiken.

Knitting windmill

Merel Karhof, Master student van de RCA
Ja… je moet even 2 keer kijken, mooi ding, maar wat is het. Het is een windmolen die zelf een soort lange oneindige kousen breidt. Alweer zo’n object dat volledig zelfstandig iets voortbrengt. Het doet denken een de breilamp 'Sleeping Beauty' van Nadine Sterk en ook aan de geweldige strandmachines van Theo Jansen.
Iets dat zou kunnen evolueren tot een zelfstandig wezen.
Heel duurzaam: maakt gebruik van natuurlijke energiebronnen, de productie kan niet lokaler, maar ook pure poëzie.

Geschreven door: Mars Holwerda studioMOM
Gefilmd door: Chris Willemsen Syntens
Gemonteerd door: Adam Chapman blink